Татар шигърияте

Сабый вактын сагынмакта һәр шагыйрь дә,Ачы-тәмле хыялдыр бу һәр шагыйрьгә;Бәйрәм җитсә, минем дә исемә төшә;Уйнамакчы булам сыйбьян берлән бергә.Төшә искә гарәфә кич яткан чагым,Уйлап: «Кайчан таң?» —

(Пушкиннән) Мин сөям дустлар белән булган хозур мәҗлесне кич, Шундый мәҗлес: анда хөррият белән шатлык рәис; Торса анда иштелеп «эч, эч» дигән сүз таңгача, Кясәләр булса тулы без мәет булып аугангач

Эчәсе шәрабым шешәсе уңайсыз ауды да ватылды — агылды, дөньяга аңкыды шәрабның күңелле акылы. Югыйсә уйлардан-моңнардан арыган йөрәккә, башыма дәрт өстәп булмасмы диеп, мин тырыштым ашыга-ашыга... Э

Шырпы алдым да кулыма, тын гына Мин юнәлдем бәдбәхетләр йортына. Күптән инде ниндидер мәҗнүн менә, Атланып бер таш манара өстенә, Чаң суга. Әй, хорафат, искелекнең сакчысы!Туктыйсыңмы?Юкса бит, — кил

(«Казан» драмасыннан шагыйрь Рөстәм монологы) Рөстәм (көзге алдында): Күзләремә ничек ачык итепКайгы нуры төшкән.АлардаҮз-үземә нәфрәт хисе яна.Оялам да,Куркамын да хәзер карарга...Ә кайчандыр алар

Якынаеп китте — мең ел һәм көн,экватор һәм котып, җир һәм күк;мәңге үтелмәгән авыр юлныүтәр өчен хәзер көн дә күп. Чкалов ул шундый юллар үтте,йолдыз атылгандай сузылып.Тик күп юллар, әле үтелм

Грозныйга самолетта очканда.5 сентябрь Кешене мәшәкать йөртә.Ул — куркудан көчлерәк.Курку бер инфаркт тәбәсе,мәшәкатьтә өч йөрәк. Мәшәкатьнең олысы да,кечесе дә бер көчтә.Чәчәк бүләк итәр өченкеше д

(өзек) Китсен моннан зур кайгы,Минем алда тормасын;Йөдәгән җанны, җил-давыл күк,Уңга-суңга бормасын! Бормасын аны һичбер якка,Ул таш-тау күк ныгып утырсын;Кайгылы чакта җыйган уйданСавытын басып тутыр

Инкисар ит гадәтеңчә, ян, күңел, сызлан, күңел! Күп сөекледер бөтеннән — тәңрегә сынган күңел. Һәр минут миннән тели дөнья күңел җимешләрен, Нәрсә пешсен, булса ялкынсыз күңел, сүнгән күңел? Алга сә